Selfaanvaarding (6)

deur Jan Pielewiet

Taalversorging deur Lusman

(Lees vorige episode HIER)

Ons regering het stelselmatig die koronaviruspandemie-inperkings begin verslap en Sandra se pa het ook meer toegeeflik begin raak. As universiteitstudent wat tydens vakansie weer tuis is, word ek selfs toegelaat om daar te gaan koffie drink. Dit is seker so twee dae nadat sy so vinnig van my foonskerm verdwyn het en ek nog niks weer van haar gehoor het nie. Ek kry toe vanoggend ‘n boodskap wat my nooi vir koek en tee so teen 11-uur se kant.

Ek laat weet ek is afgevaardig om vanoggend gras te sny en vra of ek dit dalk so teen tweeuur kan kom geniet. En dalk eerder as tee, ietsie kouds? suggereer ek.

Ek kry die duim-in-die-lug-teken terug. Ek vlieg op; ek sal my gat moet roer as ek die gras voor die afspraaktyd klaar gesny wil hê.

Ek begin op die sypaadjie en dan beweeg ek na die voortuin. Gelukkig is die voorste gedeelte klein. Ons huis is naby aan die straat geleë, sodat die agterste gedeelte groot speelplek vir ons kinders kon wees. Ma het die voorste tuin pragtig gehou met potte en blomme en ‘n fonteintjie, maar agter was dit net een groot grasperk met koeltebome aan die kante.

Teen 11-uur is ek klaar met die voorkant en dan skuif ek om na agter. Teen dié tyd is ek al lekker warm gesweet. Ek pluk my hemp uit om effens af te koel. Ek oorweeg dit om vinnig in die swembad te spring, maar besluit dan dat ek eers ‘n entjie verder gaan sny en dan sal afkoel.

Wanneer ek die tweede baan se einde bereik, biep my foon in my broeksak. “Dit lyk goed!” sê die boodskap van Sandra. Ek kyk na die kamervenster van die huis nie ver van hier nie. Daar sit sy op die vensterbank met haar bene wat uithang. Sy het ‘n kort geblomde rokkie aan met ‘n lae halslyn. Selfs van ver af kan ek sien dat sy haar bates ten beste vertoon. Op slag spring my horing regop.

“Roer jou gat!” skree sy oor die muur vir my. Dan wikkel sy terug in haar kamer in.

Ek spring weer aan die werk. Wanneer ek die sesde baan klaar gesny het, sien ek sy is terug op die vensterbank. Sy sit al weer en kyk na my. Wanneer sy sien ek kyk, maak sy haar bene oop. Ek is seker ek sien geen onderklere nie.

“Die tee word koud,” skree sy en ek is seker sy verwys na iets anders in kodetaal.

Nou begin ek teen ‘n drafstappie sny. Ek het skoon vergeet ek wil deur die swembad vlieg as ek halfpad is. Met elke draai sien ek hoe Sandra my nog steeds sit en my dophou. Partykeer flêsj sy vir my haar koekie en soms ‘n tiet, maar meestal sit sy net en kyk. Ek wil eers selfbewus voel omdat ek niks van my lyf kan terugwys nie, maar besef dan dat sy weet dat ek redelik goed gebou is. En ek maak nog steeds tyd vir oefening, ten spyte van die virusregulasies.

Wanneer die laaste strook gras klaar is, maak ek die masjien dood en bêre gou alles waarmee ek besig was.

Dan besluit ek om tog maar vinnig in die swembad te spring, eerder as om te stort – voor ek skoon sal aantrek vir my afspraak.

Aangesien my ma ‘n pynlik netjiese vrou is, is daar langs die swembad ‘n kas waar al die swemhanddoeke en swemklere gebêre word. Soos die geluk dit wil hê, is my swembroek nie in die kas nie. Ek besluit om sommer kaal in die water te duik. Daar is niemand by ons huis nie en ek verwag my ouers eers na vyf tuis; dus kan ek laat waai.

Wanneer ek my broek en onderbroek uittrek, sien ek dat daar al ‘n groot nat kol sit soos sy my opgewerk het met haar geflêsjery. Hopelik ontplof my ballas nie voor ek vanaand bietjie kan ontlaai nie, dink ek terwyl ek die swembad nader.

Ek voel fris en vars na die vinnige swem. Vinnig droog ek af en hardloop dan handdoek om die lyf kamer toe om skoon aan te trek. Ek spuit onderarmgoed aan en splêsj ook lekkerruikgoed elders aan.

Ek stap dan deur die tuinhekkie na Sandra-hulle se huis. Wanneer ek die tuinhekkie agter my toemaak, gee die gedagtes aan ‘n paar aande terug se vinnige ontmoeting met Sandra my sommer weer ‘n pielstyfte. Ek moet vinnig aan tannie Saartjie met die snor se groot lyf in ‘n bikini dink om te verhoed dat ek met ‘n tent, in plaas van voorlangs ‘n plat broek, by Sandra-hulle aankom.

Nog voordat ek by die trappe kan opklim om by die voordeur uit te kom om die klokkie te lui, word ek geroep. Sandra wink vir my van die hoek af dat ek agtertoe moet gaan. Hulle huis het ook ‘n groot agterste werf waar haar pa vir haar en haar boetie ‘n groot klimraam gebou het toe hulle nog klein kindertjies was. In die middel van die klimraam is daar ‘n sandput en bokant die put hang twee swaaie.

Sandra sit alreeds op die een swaai en wink my nader. Sy hou twee bordjies met koek vas en gee vir my die een wanneer ek by haar kom.

“Welkom vreemdeling,” word ek gegroet. “Sit en maak jou tuis, ek sal nou gaan koeldrank ingooi. Eet eers jou koek.”

Die woorde klink meer soos ‘n uitnodiging om haar koek te eet, maar ek gedra my en eet die sjokoladekoek met room en kersies wat sy my aanbied.

Nadat ek my stuk geëet het, vra sy of ek nog koek wil hê.

Natuurlik is ek soos enige ander jong man permanent honger en antwoord onmiddellik: “Ja, asseblief.”

Sandra antwoord dat sy gou koek gaan haal; ek moet sommer hier wag. Dit is heerlik koel hier onder die groot bome. Sy het spesiaal die grond natgespuit sodat die koelte kan opslaan.

Sandra kom terug met twee glase vol koeldrank waarvan sy een vir my aangee. Sy begin teug aan die ander een as sy weer haar plek op die breë houtbankie van die swaai ingeneem het. Wanneer sy sit, vra ek haar of ek dan nie nog ‘n stukkie koek kry nie – sy het mos aangebied. Sy antwoord dat dit vir my wag; ek moet net mooi op my knieë voor haar kom kniel en mooi vra.

Ek dog dit is bietjie simpel van haar, maar as sy dan lus is vir speletjies sal ek maar saamspeel. Want die koek was wragtig lekker gewees. Wanneer ek voor haar op my knieë gaan staan, is my kop net mooi die hoogte van haar onderlyf. Ek kan so effens onder haar kort rokkie insien.

Plegtig vra ek in my beste Shakespeare-stem of ek asseblief waardig genoeg is om nog ‘n happie van haar heerlike koek te mag kry.

Sy smaail en dan trek sy haar rok oop sodat haar koek reg voor my oop blom. Sy het wragtig nie ‘n pêntie aan nie en die blink drade van haar lus maak speekselagtige strepies teen haar binnebene. Ek laat my natuurlik nie twee maal nooi nie en lê weg aan haar ryp vrug.

Terwyl ek besig is om die kante van haar koekie te verken, met my tong al langs haar buitelippe se rande langs, vertel sy my wat nou die aand gebeur het. Haar ma het ons amper betrap met ons gesamentlike masturbasie oor ons slimfone. Dié dat sy so vinnig die foon afgeskakel het. Sy het gedog hulle slaap al lankal toe sy my die boodskap stuur dat ons saam moet speel. As die vloer nie gekraak het toe haar ma aankom nie, sou sy beslis gesien het waarmee ons besig is. Ek’s net so verlig soos sy, want dan sou ek nooit hierdie geleentheid gehad het nie, dink ek.

Ek luister so met die een oor, maar al my aandag is by die lekkerte hier voor my.

Dan proe ek, eienaardig genoeg aan haar koek, weer die sjokoladekoek van netnou se room. Wanneer ek vraend opkyk, vertel Sandra my dat sy van die room in haar ingespuit het toe sy ons koeldranke gaan haal het.

Nou is daar geen keer meer aan my nie. Terwyl ek die swaai se sitbankie weerskante vashou, druk ek my tong so diep in haar in as wat ek kan, om die binnekante van haar te verlos van die spuitkannetjie-room. Ek kan hoor dat sy dit geniet. Dan sit ek ‘n vinger by om seker te maak ek kry alles uit haar uit.

Ek kan hoor hoe Sandra al weer vinnig op pad is na ‘n orgasme en besluit ek sal alles in die stryd werp om dit vir haar lekker te maak. Wanneer sy sulke klein gilletjies los, weet ek sy is besig om die pieke van lekkerkry te bereik. Ek wonder waar haar ouers is.

Asof Sandra gedagtes kan lees, vertel sy my dat ek vinnig van my klere ontslae moet raak en haar nou moet spyker. Sy verwag haar ouers oor ‘n halfuur terug. Hulle is al lankal dorp toe om die maand se negosieware te gaan aanskaf. Dan sou hulle iets saam gaan eet het voor hulle weer huis toe kom.

Terwyl ek haar nog ‘n laaste paar lekke aan haar poesie gee en wonder of ek die kans moet vat, brei sy uit: Met die laaste inperkingsverslapping is haar pa se maatskappy toegelaat om weer te begin werk. En dit is vandag sy laaste dag voor hy ook weer moet inklok. Haar ouers het dus die tyd gebruik om gou vir oulaas iets saam te doen, voor haar pa weer vir ‘n ruk lank weg van die huis gaan wees, weens sy werk. Dis nou die tyd, sê sy dringend. Ons gaan nie gou weer die kans kry om te spyker nie, sluit sy haar betoog af.

Ek staan op en trek my broek af met dieselfde beweging. My paal staan nou so vry soos ‘n voël kan wees en punt in die wind, en mik na Sandra. Sy laat sak haar kop en sluk my gulsig in, tot my bekkenbeen teen haar ken druk. Ek is verstom dat sy nie ‘n stikrefleks kry van iets so groot soos my voël wat in haar keel afdruk nie, maar ek vra nie en kla nie. Dis net te ongelooflik lekker. Sy sluk my so twee keer diep in, met ‘n paar kort suigies tussenin. Dan trek sy my paal na haar opening toe.

Die  skoppelmaai is net te laag vir my om op die regte hoogte te wees. Ek moet dus wydsbeen staan om pieleman met Sandra se koek op te lyn. Ek staan en mik-mik, my voëlkop so ‘n 20 cm van haar poes af, maar as ek hom nader wil bring is haar kniekoppe in die pad. Sandra trek wyslik haar bene op en trap met haar hakke langs haar heupe op die plat houtbankie vas. Gelukkig is dit breed genoeg. Met haar bobene wyd oop, sodat daar vir my plek is, kom my piel nou rigtingvas nader.

Wanneer hy eers sy kop tussen haar lippies in het, terwyl ek die swaai aan sy kettings vashou, dan gly hy sommer diep in haar weg. Maar elke keer as ek my vorentoe stoothaal gee, dan beweeg Sandra op die swaaisitplek weg. Naderhand skuif ek my hande laer met die die kettings af. Ek druk die vuiste wat ek om die kettings maak teen haar skouers aan, om seker te maak ek kan die ritme en diepte bepaal. Ek stoot haar terwyl ek die swaai se kettings styf vashou, met Sandra tussen my vuiste. Heerlik gly ek nou vorentoe en agtertoe in haar.

Maar dan kry ek ‘n idee. Effens aangehelp deur my hande steeds om die kettings gevou, laat ek die swaai toe om met sy eie penduleritme in klein beweginkies vorentoe en agtertoe te beweeg. Met my kaal voete in die sand weggesak, hou ek my piel stil, sodat die bewegende swaai haar poesie vorentoe en agtertoe laat beweeg. Nou heelwat stadiger, soos bepaal deur die natuurlike ossillasiefrekwensie van die swaai, gly haar haar vagina nou vanself heen en weer oor my piel. Ek voel haar dosie vat en los, vat en los. ‘n Heerlike steekhaalritme! Ek kan nie help om te dink aan die praktiese waarde van die les oor pendules wat ek in die toegepastewiskunde-klas gehad het nie.

Dit word baie moeilik om my voël heeltemal stil te hou. Ek kan nie anders nie as om ligte teenstootjies te gee as die swaai na my toe beweeg. Dis nogal ‘n ander gevoel as enige van die vorige kere wat ek vir Sandra bygekom het. Die naaihale is nog lekkerder as netnou toe ek my voël stil gehou het.

Aangesien die swaai baie van die werk doen, kan ek konsentreer om haar te plesier op elke moontlike manier waaraan ek kan dink. Ek sit my hande op haar tiete en hou aan om die nader en verder bewegende tepels tussen my duime en voorvingers te knyp en draai. My arms is gewillig skarnierend by my elmboë.

Hoe nader ons aan fyndraai kom, hoe woester raak die geswaai en hoe langer die oorheenhale van haar vagina oor my piel. Met my teenstote ook nou groter, is die slaglengte van my pielkop in haar nou maksimaal – van ringspier tot serviks. Die beweging van elkeen van ons se organe is in gelyke mate verantwoordelik vir die gawe lengte van die naaihaal. Ons kan mekaar dus in gelyke mate komplimenteer.

Dan kan ek nie meer nie. Ek skuifel met my voete  in die los sand vorentoe en agtertoe, in pas met die swaaibeweging, om my diepte te behou vir die komslag. Terwyl ek die skoppelmaai met my hande probeer rem, los ek een diep skoot na die ander in Sandra se binneste. My skuifelende voete kom tot stilstand die oomblik as ek daarin slaag om die swaai tot stilstand te bring. Met my piel steeds diep in haar, buig ek af en soen vir Sandra op haar mond. Ek voel hoe haar asem jaag. En ek voel hoe haar poesie steeds golwend om my piel speel.

As ek terugbeweeg en my stadig uit Sandra begin trek, kom die swaai weer in beweging die oomblik as sy my agter my pielkop met haar ringspier vasgryp. Maar dan, soos wat ek verder terugbeur en my piel, met net die kop in haar, skuins na bo begin staan weens die opwaarts bewegende sitbankie met Sandra daarop, kom swaartekrag in die prentjie. Die terugremming van die swaai laat my pielkop luid uitpoppend by die swigtende ringspier verbygly. Ek sien die teleurstelling op Sandra se gesig toe sy terugswaai.

Met haar regterhand wat haar van piel verlate poesie toeskulp, staan ek vir haar en kyk tot die swaai ten volle gestop het.

Wanneer ons asems weer terug na normaal is en sy van die swaai afgeklim het en ek my broek weer aanhet, kom sy nader en vat my om die nek en soen my.

“Dit was nou ‘n lekker skoppelnaai,” sê sy half droogweg.

Ons gesels nog ‘n bietjie voor ek wil laat spaander – voor haar ouers terug is.

Net voor ek loop, vertel sy my dat ek bietjie moet gaan google vir swing sex. Sy sê as dit is hoe lekker seks met ‘n swing kan wees, ons ‘n plan moet maak om die ware jakob te probeer.

Nou, dit is die tipe huiswerk waarvan ek hou … Dis al lankal dat ek wonder waaroor swiengseks, waaroor ek nie lank terug nie ‘n terloopse verwysing in ‘n tydskrif gesien het, gaan.