Haai oom

Hoe lank gaan ek lees: 11 minute

deur Geriatrix

Taalversorging deur Lusman

 

Kyk, as daar twee dinge is wat my moermeter onmiddellik in die rooi laat draai, is dit iemand wat my roep deur “Haai” te skreeu of iemand wat ‘n toeter vir my druk.

Dit is Woensdagmiddag. Hoewel ons nou nie meer die Boeing as aanduiding van die virusrisiko kan gebruik nie, kyk ons nou maar of die verkeersmanne van ons dorp teruggekom het en by hul geliefkoosde eetplekkie kom aansit het. Dan weet ons dis veilig om ‘n knertsie te geniet.

Dis juis sulke tyd waar ek hier op die stoep sit (in die verre platteland het ons nog stoepe). Ek is besig om so ‘n ietsie vir die siel te geniet toe ek hoor: “Haai oom”.

Nog voor my moermeter tot diep in die rooi kan draai, gaan die dametjie by die hek voort: “Weet oom dalk waar my oupa-hulle is?”

Toe herken ek haar aan haar stem: dit is buurman se kleindogter wat op universiteit is. Ek kyk hoe haar lyf verander het. Sedert ek haar laas as ‘n verstrengeling van arms en bene gesien het, het sy rondings gekry op die plekke wat saak maak. Sy lyk nou sommer heel skaflik – soos iets uit ‘n boek.

En asof sy nie weet hoe koud dit nog hierdie tyd van die jaar by ons is nie, het sy ‘n kort rokkie en ‘n bloes met ‘n lae hals aan. Dit is ook baie duidelik dat sy dit nie nodig ag om haar borste te ondersteun nie – hulle staan sommer vanself so punt in die wind.

Almal op die dorp weet buurman gaan Woensdag stad toe. En hy is dan net so voor die Boeing gewoonlik oorgaan weer tuis. Maar vanoggend het buurman my gesê dat sy vrou een of ander prosedure moet ondergaan en dat sy daarvoor een nag in die hospitaal moet oorbly. Hulle sal sommer by sy dogter in die stad oorbly en môreoggend terugkom.

“Jong, jy weet mos jou oupa-hulle gaan elke Woensdag stad toe.”

“Ja oom, ek weet. Maar hulle is mos altyd hierdie tyd weer terug en ek wou hulle kom verras.”

“Nou het ons ‘n probleem. Hulle kom eers more terug, want jou ouma moet een of ander prosedure by die hospitaal ondergaan. Ek het ook nie die sleutel vir hulle huis nie en die dame wat die gastehuis bedryf, is weg see toe. Jou ouers bly te ver vir jou om nou weer terug te ry.”

Buurman het my vertel dat sy ingenieurswese swot. Ek vra toe oor hoekom sy in die middel van die termyn nie by die universiteit is nie. Sy sê die plek is gesluit weens die pandemie en hulle studeer nou aanlyn of so iets.

Ek beduie toe vir haar dat sy dan maar vanaand by my moet oorbly. Sy kan môre as haar oupa kom, by hulle gaan bly. Hier is ‘n spaar bed en alles.

Sy aanvaar my voorstel. Ek sê toe vir haar daar is natuurlik een voorvereiste. Sy vra toe effe agterdogtig wat dit sou wees.

“Jy sal vanaand en môreoggend moet kos maak. Want dit is een ding wat ek nie kan doen nie. En ‘n man word darem gou moeg vir tjops en sousboontjies.”

“Dis mos nou nie ‘n probleem nie! Ek sal graag kos maak, oom.”

Sy kom sit langs my op die bank. Ek bied haar van die goeie rooi aan. Omdat ek nie weer onkant gevang wil word nie, is daar meer as genoeg van elke denkbare vloeistof. So ek hou maar ons glase vol.

Sy vertel my sy is al in haar derde jaar van die studies. Ek het ook baie lank terug ingenieurswese gestudeer, maar die dinge waarvan sy praat, is totaal bokant my vuurmaakplek. Ek sukkel om die gesprek aan die gang te hou.

Gelukkig staan sy op en wys sommer met die buigslag hoekom sy nie ‘n bra hoef te dra nie. Die prammetjies staan rotsvas, nie te klein nie en ook nie te groot nie – net reg!

Sy maak kos en ek staan in die kombuis vir haar en kyk. Dit moet net by kyk bly, neem ek my voor, want sy is immers buurman se kleindogter. Kook is erg dors werk en ek hou maar die glase gevul.

Sommer in ‘n japtrap is die kos gereed. Ons gaan sit op die bank in die sitkamer waar my TV, hoëtrou en ander goeters is. Ek gebruik eintlik die sitkamer net as ‘n den en hier kom baie selde ander mense.

Die program wat ons kyk is nou nie van die heel beste nie, maar dit is darem iets om te kyk.

Onvermydelik moet ek op ‘n stadium toilet toe gaan, want teen dié tyd het ek darem ‘n hele klompie wyn agter die blad.

My TV dien ook as skerm vir my ander kykgewoontes. Die modem en my rekenaar is alles hier op een plek.

Terwyl ek weg is, besluit sy om na ‘n ander program te soek. Onvermydelik kliek sy op een van daardie kanale wat mens nou nie regtig vir die kinders wil wys nie. Ek het vroeër in die dag na die kanaal oor die internet gekyk en toe so ongeveer halfpad gestop om iets anders te gaan doen. Die paartjie op die skerm was toe al goed op pad om te doen waarvoor hulle betaal word.

Terug in die sitkamer sien ek hoe sy aandagtig na die toneel op die skerm kyk. Ek wil nog probeer om die ding af te skakel, maar sy klou aan die afstandsbeheer vas.

“Dit lyk tog veel beter op die groter skerm as op my foon,” sê sy so ewe. “Ek het al hierdie een gesien en een van my vriende het gesê dat die dametjie hom nogal baie aan my laat dink. Wat dink jy, oom?” Sy pluk haar bloes af sodat ek die jong borsies nou mooi kan sien. My een oog is op die skerm en die ander oog op die skouspel hier voor my. Sy trek nogal baie op die meisie op die skerm, gaan dit deur my gedagtes.

“Jou maatjie is reg. Die meisie in die video trek nogal op jou. Maar jy is baie meer sexy. Jou borste staan ook vir my meer ferm as hare en jou gesig is meer aantreklik as hare.”

Ek voeg by: “Ek weet net nie of die kommentaar in die video waar een van die kommentators skryf: ‘That is not a bush, it is a roof for her special cave’ ook op jou van toepassing is nie.” Ek glimlag skalks vir haar as ek dit sê.

“O, jy lees ook die kommentare!  Nou kyk self.” Sy kyk vinnig vir my, so asof sy my uitdaag.

Ek sien haar hand vat-vat so aan haar rompie se soom. Wragtag, daar pluk sy haar broekie sommer so saam met die rompie af. Hier is nou een van die bes gevormde poesies voor my en haar haartjies is net mooi gesny sodat dit ‘n dakkie vorm – te mooi man!

Sy sê dat dit nogal lekker is om die enigste vrou in ‘n groep van ongeveer 50 te wees – sy kan kies en keur watter een van ‘n hele klomp jong manne sy wil naai. Maar met die inperking kry sy glad nie meer kans nie, want almal woon nou die klasse aanlyn by. By haar pa op die plaas gaan dit nie veel beter nie. Daar is nie meer jong boere in die omgewing nie en die wat dalk nog kan werk, is so vrek bang vir haar pa dat hulle dit nie eens op die plaas waag nie. Sy het vroeg in April die laaste keer ‘n voël in haar gehad. En sy is nou so jags dat mens met haar kan toor.

“Kom sit hier en trek jou klere uit,” beveel sy.

Ek voeg die daad by die woord. Sy kyk die ou verrimpelde orgaan so half verbaas aan. Jy moet weet, sy is net gewoond aan jong piele wat onmiddellik op aandag spring. En hier is nou ‘n ou wat baie lanklaas dit kon regkry om redelik regop te staan.

Ek beduie toe vir haar van hoe dinge met ouer wordende mans werk, en ook dat daar mankemente is wat jou van die vermoë tot ‘n ereksie beroof. Ek self het seker twee jaar laas die ou man kon kry om net effens op aandag te staan, laat staan nog te gaan grotkruip. Ek kan dalk nie meer haar dosie se wande met my voël rek nie, maar met my hande en my tong is daar niks verkeerd nie. Ek sal haar graag vry! maak ek dit sommer prontuit vir haar duidelik.

“Alte graag,” is haar antwoord.

Ons twee val op die bank neer. Sy wil sommer dadelik my hand na haar genotgrot toe bring, maar ek keer. Die jong manne op universiteit vry miskien so, maar hoe ouer ‘n man word en hoe meer ervaring hy opdoen, hoe meer tyd spandeer hy. Want tyd is nodig om alles wat ‘n punt kan maak, ‘n punt te laat maak. En alles wat glad en nat gemaak moet word, moet glad en nat gemaak word. ‘n Man het mos meer as net ‘n piel om te gebruik. Jy het hande met gevoelige vingers, jy het jou tong en wie weet wat nog.

So begin ek dan vry op die manier wat ek oor die jare vervolmaak het. Altans, ek dink ek het dit vervolmaak. Want nog nie een van die vele meisies wat ek oor die jare geken het – die ouwêreldse woord ‘beken’ is eintlik beter, maar ek weet nie of dit regtig hier pas nie – het nog een keer oor my tegniek gekla nie.

Een hand begin bo by haar hare en die ander een gaan al die pad na haar voete toe. Ons Suid-Afrikaanse boeremeisies het nou maar eenmaal nie daardie fyn voetjies van die Engelse rose nie. Maar ek vind darem my weg so tussen die tone deur tot by haar enkels en dan stadig op teen die kuite. Dit is duidelik dat sy nog steeds aan atletiek deelneem, want haar bene is slank en glad.

Sy dra haar ligbruin hare effens lank. Ek speel daarmee sodat dit oor haar parmantige borsies hang. Die tepel wat vir my deur die haregordyn loer, begin al hoe meer prominent word. Alhoewel die versoeking groot is, bly my hand nog weg daarvan.

Haar lippe kom sommer so asof vanself nader. Ek begin haar hard soen. Hoe meer ek haar warm lippe bewerk, hoe groter maak sy haar mond oop en begin met haar tong ook in my mond vroetel. Ek kyk af na die lang pad wat elkeen van my hande nog moet voltooi om by die eintlike teikens uit te kom. Ek kan sien hoe sy mik om die genotgrot meer bereikbaar te maak. Hy – of is dit sy, ek weet nooit nie – begin al die lippies beweeg asof dit wil saampraat. Nee jong, my girl, jy gaan nog lank wag voor ek jou wys hoe ‘n ou man nou eintlik met dié plekke omgaan!

Sy sit ook nie stil nie en probeer lewe in die meneer blaas. Maar jare se skade word nie in een oomblik herstel nie. Ongeag hoe hard sy probeer, is daar geen teken van lewe nie. Sy probeer elke toertjie wat sy op universiteit geleer het, maar die ou man sit rustig op die kantlyn en kyk.

Albei my hande kom stadig maar seker nader aan hulle onderskeie teikens. Buurman se kleindogter begin om na haar asem te snak. Die reuk van muskus hang swaar in die lug.

Sjoe, daardie twee puntige borsies is nou regtig die moeite werd om mee te speel. Dis te lekker om te sien hoe die puntjies sommer sulke mooi geronde punte word. My mond het intussen effens afgeskuif en doen nou sy werk op die prammetjies. Ek het al meisies met borste van elke denkbare grootte gehad en elkeen se pramme was besonders, maar hierdie enetjie het regtig geweet hoe om hulle te gebruik!

Sy vra dat ek my mond asseblief moet afskuif ondertoe. Sy kan nie meer uithou nie. Nou wie is ek om so ‘n versoek te weier? My tong beweeg van die een punt na die ander, dan weer terug en stadig langs haar gladde magie af. Ek kan haar afwagting aanvoel soos my mond afbeweeg. Met my vingers en mond beweeg ek nader na die afdakkie toe. Die reuk van haar poesie word al hoe skerper.

Jong, ek het nou een maal ‘n broertjie dood daaraan om die poesie van bo af te benader. Vir my is daar net een pad en dit is al langs die been op tot amper daar. Dan ‘n effense voelery met die een vinger, net om seker te maak alles is nog op die regte plek – en dan weer terug. Sy moet my amper smeek dat my hand daar moet kom.

Ek maak toe so en dit maak haar nog meer gretig. Want ek kan sien hoe sy die teiken nader na my hand toe probeer bring – net vir my hand om dan weg te trek.

So speel ons lekker tot ek dit nie meer kan hou nie en stadig my langste vinger in die ingang plaas. Sy is so nat soos kan kom en my vingers gly sommer vanself al die pad in. Ek leer haar my kom-nader-beweging. Die klein mannetjie in die boot steek ook sy koppie uit om te kyk wat nou hier aan die gang is.

Sy het nog al die tyd my slap voël òf in haar hand òf in haar mond. Maar dit help alles net mooi niks; daar is geen beweging nie. Hy het dalk so ‘n paar millimeter gegroei, maar is nog so slap soos pannekoekdeeg. Daar is geen manier waarop ek eers sy kop by die grot se ingang kan inkry nie. Want het jy al probeer om ‘n stuk wol deur ‘n naald se oog te druk?

Met die verloop van tyd het ek gewoond geraak aan hierdie situasie. Daarom probeer ek maar om die meisie so veel moontlik te bevredig – haar lekkerkry word dan sommer ook myne.

Nou gaan van julle manne dink ek lieg – wat ek seker verdien. Want ek vertel so baie stories. Maar, anders as wat julle sou wou glo, is daar nou meteens tekens van lewe in die ou man!  Die eerste wat ek hiervan bewus word, is toe haar oë so groot soos pierings word en sy afkyk na die wonderwerk wat hier in haar hand gebeur. Vir seker die eerste keer in twee jaar is die ou man regop. En nie sommer net regop nie; hy staan soos ‘n skewe vlagpaal in die wind! Ek het al amper vergeet hoe groot die ou regtig is.

Ek kan sien hierdie jong student het ook lanklaas so ‘n meneer gesien. Sy druk my plat op my rug en klim wydsbeen oor my meneer. Ek hoop en bid dat hy my nie nou in die steek gaan laat nie. Maar hy hou!

Sy trek haar lippies so effens oop en laat sak hulle stadig op die skag af. Net soos ek haar netnou geterg het, so terg sy my nou. Die lippies sak so effens verder af. Net as ek haar probeer nader trek, beweeg sy amper al die pad terug. Die vlagpaal soek hier in die lug rond na daardie plek van die groot lekkerkry.

Sy sak weer af en sit die ou man so saggies op die plek waar hy wil wees. Daardie gevoel van sagte warmte het ek baie lanklaas gehad – wens dit wil vir altyd aanhou! Ek het nou alle besef van tyd verloor en geniet net die stadige beweging in die sagte warmte in. Skielik laat sak sy haar hele lyf en die ou man gly tot diep in die genot in.

Sy begin haar bewegings versnel en dit word al hoe lekkerder. Ek kan sien dat sy dit geniet, want die een orgasme na die ander spoel oor haar heen. Met ‘n gil wat my bure etlike huise hiervandaan sekerlik moet hoor, kom sy.

Sy klim stadig af en die ou man glip stadig uit – nou nie meer so styf soos netnou nie, maar darem nog.

Haar hande en mond probeer die ou man se vulkaan tot uitbarsting bring, maar al wat uit hom voortkom is so een of twee treurige druppels.

My meneer weer eens slap, hou ons toe maar aan om te ontdek wat daar nog te ontdek is … en nog van die wyn te drink.

Later het ons gaan stort en poedelnakend in my bed geklim. Ek is nou nie meer seker nie, want ‘n man se geheue is mos nie meer so goed nie. Maar ek dink ons het minstens nog een keer in die nag gespyker – en baie beslis net voor sy opgestaan het om ontbyt te gaan maak. Elke keer het die ou man saamgespeel en hoewel hy miskien nie so hard soos van die manne op universiteit was nie, kon hy haar goed bevredig.

Buurman het toe soos beloof die volgende dag huis toe gekom en sy kleindogter is soontoe.

Na so twee dae is sy toe terug universiteit toe. Sy het darem in die verbyry gewaai.

Buurman kom die middag so net na Boeing-tyd by my aan. Oor die paslike voggies praat ons oor sy kleindogter. Hy bedank my dat ek vir haar slaapplek gegee het – hy weet mos dat ek nog al die jare die spaarkamer het. Sommer so terloops sê hy, hy weet nie of hy hom verbeel nie, maar sy kleindogter lyk vir hom baie gelukkig. Sy blom sommer amper soos ‘n jong vers wat die eerste keer bul gevat het, sê hy.

Hy kyk vir my en dit lyk half of hy wil knipoog. Ek kyk vir hom terug, maar sê niks. Ek dink net hoe hoeveel goeie herinneringe ek gaan hê as iemand my weer met “Haai oom” gaan groet.