Die Prys van Vryheid (finaal)

deur Annelise

Hy is weer stil wanneer ons in die pad val. Dis nog ver Kaap toe, maar ek slaap die meeste van die tyd of anders maak ek of ek slaap. My gesig is vol merke en my oog is blou. Ek sal vir die modelagentskap sê ek ons was in ‘n ongeluk op pad Kaap toe. Ek wil net hoor of hulle Francois se fotos ontvang het en of hulle my sal oorweeg. 

Tafelberg kom in sig en ek kan nie glo ek het dit gemaak nie. Ek staan voor my droom. My plan was maar stupid en ek het baie meer betaal as wat ek ooit kon dink ek sou, maar dit het ook gewerk, want hier is ek nou. Vry. My eie mens. Hopelik op die randjie van sukses. 

Leon laai my af op die sypaadjie voor die deur van die adres wat Francois vir my gegee het. Daar is nie ‘n naambord op die gebou of deur nie, maar dalk is almal nie so “grand” soos Francois nie. Ek stoot die deur oop en hoor ‘n klokkie iewers lui. By ‘n toonbank regoor die deur sit ‘n ou tannie. Op die muur is fotos van tyres. Eenkant in die klein wagkamer staan ‘n hoop karwiele. Daar is ‘n paar stoele in die “beige” vertrek. Twee mans kom regop uit die stoele wanneer hulle my sien. Dis my stiefpa en oom Kobus.

Ek staan vasgenael op die plek 

Wat gaan aan? 

“Sonja! Jy het dit gemaak. Mooi so, my meisie. Ons is hier om jou huis toe te vat.”

My stiefpa gee my ‘n nat soen op die wang. 

Oom Kobus sit sy arm om my skouers.

“Ek is so bly jy het bietjie geleef voor jy my vrou word, my lief. Maar nou is jou groot avontuur verby – dis tyd om te settle.” 

Hulle lag hulle siek vir die kyk op my gesig. 

“Jy lyk bietjie verbaas? Wag kom sit hier tussen ons, dan wys ons jou iets.” 

Ek sit tussen die ooms. My stiefpa sit sy hand op my been – iets wat hy nog nooit gedoen het nie. Oom Kobus sit sy hand agter op my boud. My stiefpa haal sy foon uit. 

“Ons het ‘n noodroep uitgesit op die local 4×4 en buurtwaggroepe toe jy uit oom Kobus se bed verdwyn het. Dit was darem nie mooi van jou om net weg te loop nie, my kind. Hoe het jou ma jou geleer?”

Oom Kobus knik sy kop instemmend. 

“Iemand het toe laat weet hy dink hy het jou dalk ‘n lift gegee Otjiwarongo toe en stuur toe vir ons hierdie foto.”

Dit is die foto wat die pa van my borste geneem het.  

“Baie aangename man, hy sê ek kan trots wees op jou en jy het fantastiese tiete. Ek is en stem saam.”

My stiefpa se hand beweeg hoer op teen my been. 

“Anyway,” vertel oom Kobus verder. “Die man het ons toe vertel wat jou plan is. Ons maak toe ‘n “dedicated” Whatsappgroep waar almal wat jou sien, ons kan laat weet hoe dit met jou gaan en waar jy trek. Ons het die tiete- foto daarop geshare. Gelukkig het die ou jou gesig ook afgeneem, ne? Net bietjie makliker om jou te herken..”

My stiefpa snork-lag. Sy hand is nou al onder my romp in.

“Daardie groep het soos droee gras vlamgevat en vreeslik baie mense was geintereseerd in jou reis. Dit was later so bekend dat iemand selfs daaroor in die koerant geskryf het – sonder die details oor die foto en hoe jy betaal vir jou trip, natuurlik. So begin ons toe nog fotos ontvang. Jy wat soos ‘n slet oor jou hol vir iemand kyk. Jy wat wydsbeen op ‘n mat lê en jou tiete vir iemand aanbied. Hoe bekender jy geword het, hoe meer was die fotos werd. Ons het selfs fotos van een of ander toergroep ontvang van jou kaalgat in bouvalle.”

Oom Kobus klink terselftertyd impressed en disgusted.

Ek probeer opstaan, maar my stiefpa se hand druk my plat op my been en oom Kobus se arm verstyf agter my rug.

“Toe verdwyn jy iewers by die grens. Ons verstaan nog nie hoe en waar nie, maar met die polisie in Botswana se hulp, lei hulle toe af jy is getraffick. Jis, die avonture wat jy gehad het!”

Hy gly sy hand agter my rug onder my hemp in. 

Nou vertel stiefpa verder.

“Gelukkig het een of ander ryk drol jou herken daar by die lodge en fotos aangestuur van een of ander vertoning waarin jy is. Befok! Elke keer land jy op jou voete. Daar was ‘n groot boggerop met die raid op die lodge en waar hulle jou heen gevat het, maar eendag spoor ons jou toe op by daardie sendingstasie. ‘n Poliesman het skielik onthou toe hy fotos sien. Ons besluit toe dat hierdie storie te lank vat en dat dit beter sal werk as ons jou bietjie help. Twee van ons jagse jagtersvriende het jou grens toe gevat en ‘n ander vriend se seun het jou Pretoria toe gevat. Ons het daar gereel vir die fotograaf vir jou portefeulje. Jirre kind, dis befokte fotos en jy voor op die nuwe Sletlyf wees. Jy en jou poesie.” 

Hulle lag weer hard tot oom Kobus in sy lag verstik. 

“Leon het ons gekontak en betaal om jou op die laaste been van die trip te vat. Was hy dalk bietjie hardhandig? Is dit wat op jou gesig aangaan, huh?”  

Ek begin huil 

“Kom nou Sontjie, jy is pragtig, maar ek sal nie dit kan vat as my mooi dogter so ver van my af bly nie. Ek en oom Kobus het besluit ons sal jou help met jou modelloopbaan, maar ons kan dit van Rundu af ook doen. Die internet is  wonderlike ding.

Hy steel sy hand oor my broekie. Ek probeer onder dit uitskuif, maar hy en oom Kobus het my vas. My stiefpa het nog net gekyk, nou vat hy. Alles het verander. 

Oom Kobus draai my gesig na hom toe.

“Kom nou, kalmeer.” Hy vee my trane van my wange af. “Jy weet tog al jare jy is vir my bestem en dat jou pa dit goedkeur. Waarom skop jy so teen die prikkels? Ons sal baie by hom kuier, as jy bang is jy gaan verlang.” Hy lag gemeen. “Stop nou hierdie getjank, ek praat nie weer nie.”

Hy staan op. “Ons het ‘n verrassing vir jou.” 

***

Ek sit op ‘n houtbankie in ‘n wye gang. Op my kop is ‘n kort sluier wat die tannie by die tyre-plek daarop geplant het. Wanneer die bode my naam roep, staan die twee mans langs my op. Hulle ondersteun my tot by die tafel.

“Met wie trou sy,” vra iemand.

“Met hom, ek is haar pa en getuie,” antwoord oom Ockie, 

Iemand vra my iets, maar ek antwoord nie, want daar beweeg iets in my poesie. 

“Sy wil natuurlik,” sê my stiefpa. “Sy voel net bietjie siek – ons moet hierna haar gou ongevalle toe vat om iets uit haar … mmm … uit haar te laat verwyder.”

Oom Jack mompel langs my. 

Dis verby voor dit begin het. 

“Vanaand slaap ons in Springbok, ons het nie geld om nog langer hier rond te hang nie en ongevalle gaan ook nog geld kos. My besigheid wag,” sê oom Kobus. “Maar ek en jy het die bridal suite by die motel, my vrou. Jou pa slaap in die kamer langsaan, jy kan vir hom goodnight gaan sê voor ons gaan slaap. Ek weet julle is close.”