Die landmeter (2)
deur Wille Will
(Taalversorging deur Lusman)
Lees vorige episode HIER
Daar het baie omwentelinge gebeur na die nuwe landmeter se koms. Dit het begin met oorle Piet Plakkies se kantore wat hy oorgeneem het en veranderinge wat hy daar aangebring het. Hy het ook oom Piet se enorme huis, wat in die straat net bokant die fabriek geleë is, betrek. Gedurende die drie dae waartydens die huis opgeknap en geverf is en die tuin weer netjies gemaak is, het die nuwe man in die hotel gebly. Aldus die personeel daar het hy net uitgekom vir etes; andersins het hy agter geslote deure in sy kamer gebly.
Op die derde dag het ‘n geartikuleerde meubelwa met die kenmerkende OM-registrasieplate van Kroonstad die dorp binne gery. “Vrystaat Vervoer” was in groen-en-goud groot op die sypanele geskilder. Dit het by die gerenoveerde huis gaan parkeer. ‘n Wit Mercedes-S-klas wat dit al die pad begelei het, het met ‘n swiep geluidloos voor dit tot stilstand gekom. ‘n Chauffeur in uniform het uitgespring en die een agterdeur oopgemaak. ‘n Erg regop, grasieuse dame het uitgeklim, geklee in ‘n baie duursame maroen uitrusting wat strek tot by haar Delmar-stewels. Sy’t die hoed van die nuutste mode uit Rome op gehad, met ‘n fyn net wat die oë verskuil.
Die vrou se oë het blykbaar eers die huis op ‘n afstand geëvalueer voordat sy een lang handskoen van haar arm afgestroop het en ‘n koevert uit die goue portefeulje onder haar arm gehaal het. Sy het dit oorhandig aan die chauffeur. Met ‘n kopbuiging het hy die motordeur agter haar toegestoot toe sy wegtree. Van die ander agtersitplek van die Merc het ‘n skraal mannetjie met ‘n diklens-bril, geklee in ‘n grys pak, senuagtig te voorskyn gekom. Hy het self sy deur versigtig toegedruk. Van links voor het ‘n bonkige man met ‘n donkerbril en kaalgeskeerde kop uitgewip en ook na die huis gestaar. Die vrou het met ‘n opgeligte voorvinger die Merc weggestuur en die drie mense het by die voorhek ingestap.
Tant Katjie Emmer, ‘n gesiene weduwee wat in dieselfde straat woon, het te vertelle gehad dat van die duurste, oorsese meubels – selfs ‘n wit vleuelklavier! – in die huis ingedra is. Twee jong, baie aantreklike diensmeisies – een swartkop en een blondine – geklee in swart-en-wit mini-uniforms, het die verhuisingspersoneel blykbaar gewys waar alles geplaas moes word. Hulle is gekies en gekeur deur die landmeter tydens sy verblyf in die hotel, volgens tant Katjie.
By sy kantoorsuite het die landmeter ‘n aanbevole persoonlike assistente, Vonne t’Ring, oom Salie die afslaer se vrou, behou as deel van sy personeel. Ook het hy die boekhouer, Albertus de Leur, behou. Dié het meer soos ‘n rugbyvoorspeler as ‘n syferman gelyk. Die landmeter het dit blykbaar goedgedink om ‘n paar buite-aanstellings ook te maak. Twee dames wat tevore by die gewese Bosbou se kantore gewerk het, is aangestel as tiksters en dataverwerkers. Hy het dadelik streng reëls neergelê: werksure was te alle tye stiptelik, die etensuur is verminder na ‘n halfuur en net een teetyd in die oggend is toegelaat. Geen persoonlike besoekers of privaat oproepe is toegelaat nie en almal moes te alle tye in netjiese kantoordrag geklee wees. Niemand mag na sy kantoor toe kom nie, het hy beveel, tensy deur hom opgekommandeer deur die interkomstelsel wat hy laat installeer het. Andersins was alle kommunikasie via Vonne.
‘n Teedame het die ensemble afgerond. Maar sy het net ‘n week gehou. Sy was ‘n Xhosa-vrou wat vrye toegang tot sy kantoor gehad het, deur middel van ‘n magnetiese kaart. Een oggend het sy laat by die werk opgedaag as gevolg van ‘n taxi wat ‘n pap wiel gehad het. Haar pligte was toe almal ‘n halfuur agter en sy was ‘n driekwartier laat met die landmeter se oggendtee wat normaalweg om 11-uur bedien is. Dit het tot ‘n ander krisis gelei.
Na die teevrou die landmeter se kantoordeur agter haar saggies op knip gestoot het en omgedraai het, het sy amper die teeskinkbord laat val! Die landmeter se stoel was uitgeskuif van agter sy lessenaar en hy het met toe oë agteroor met sy hoof gesit-lê. Vonne t’Ring was op haar knieë by sy lende waar sy broek oopgezip gegaap het. Haar maer kneukelrige vingers het sy klein orgaantjie vinnig op en af gewerk terwyl sy die pienk koppie met harde slurpgeluide suig. Haar ander hand was besig om haar een hangbors te stimuleer, al om haar klein tepel. Al twee haar tieties was uitgehaal uit haar bloes.
Miriam kon nie glo dat die reus van ‘n baas van haar ‘n tottie kleiner as haar 12-jarige seun gehad het nie! Haar groot oë het gerol soos sy staar terwyl die okkasie al hoe warmer word. Skielik het Vonne se kop opgeruk toe die landmeter “Verdammt!” roep en orent kom op sy stoel en klein spuitjies semen by sy voëltjie uitskiet. Sy gesig was bloedrooi en sy oë wawyd oop toe hy staar na Miriam se oopmond-gesig.
“Mein Gott,” het hy geskree.
Die kantoordeur het minute later oopgegaan en Miriam het uitgehardloop gekom met rou snikke. Die ander kantoordames was verbaas en nuuskierig en het onder mekaar gewonder wat gebeur het terwyl hulle Miriam by die voordeur hoor uitgaan. Vonne t’Ring het skielik te voorskyn gekom uit die kantoor.
“Dames, gaan asseblief voort met jul pligte. Ons direkteur het so pas uitgevind dat Miriam hoogs aansteeklike vigs onder lede het. Hy het haar summier afgedank met drie maande se salaris vooruit – vir die veiligheid van al ons dames.”
Sy’t ongesiens bo-oor haar bloes haar buustelyfie geïrriteerd geskuif en na haar tafel gestap. Binne ‘n dag is bevind dat Miriam sak en pak uit die lokasie geskop is. Die volgende dag het nog ‘n omwenteling plaasgevind. Een van die tiksters, mollige Fransina Steyn, wat as geskeide vrou alleen saam met haar matriekdogter in ‘n meenthuisie bly, het ‘n besoek van haar dogter by die werk ontvang. Sy’t die dogter betig omdat sy haar voorheen vertel het dat privaat besoekers op kantoor nie toegelaat word nie. Met die dogter wat langs Fransina staan, het die dames almal versteen toe die kantoor wat hulle gedeel het se deur skielik oopgaan en die landmeter ingestap kom. Dit was uiters seldsaam dat hy hulle kantoor besoek het!
“Middag dames,” het hy sielloos gegroet en vasgesteek toe hy die langbeendogter by Fransina se tafel sien staan.
Nou kyk, Cheree is beeldskoon. Sy’t lang, mooi bene van atletiek en gimnastiek, maar het mollige borste soos haar ma. Die kort skoolrompie en stywe skoolhemp aksentueer duidelik haar bates. Daarby het sy die fyn Latynse gelaatstrekke van haar pa, ‘n Portugees.
“En Fransina, wie is ons besoekster?” Die landmeter se stemtoon is darem vriendelik, maar sy oë is vasgenael op Cheree wat hy skaamteloos op en af bewonder.
“Ek is Cheree Steyn, Meneer – Fransina se dogter. Ek vra om verskoning dat ek u kantoorreëls verbreek het, maar ek het vandag my laaste vraestel geskryf en goed gedoen, dink ek. Ek wou net my vreugde met my ma deel noudat skool finaal verby is.” Haar eerlike, naïewe antwoord laat al die dames onderlangs glimlag.
“Ek is Wilhelm von Platt, hierdie dames se hoof.” Hy steek ‘n groot hand na haar uit.
Sy bied haar hand skamerig aan en bloos.
“Wat is jou toekomsplanne?” vra hy en hou nog steeds haar hand vas. Sy oë skandeer nog steeds haar jong lyf.
Cheree trek haar hand skamerig uit syne en sê: “Ek wou verder gaan studeer Meneer, maar ons het nie die geld nie. Ek moet maar ‘n werk kry dat ek my moeder kan ondersteun.”
“Dalk kan ek jou ‘n pos aanbied as huishoudster by my huis. Ek betaal goed. Maar jy sal moet inbly.” Sy fletsblou oë deurboor hare met ‘n fyn glimlaggie om sy lippe.
Sy loer vinnig na haar ma se kant toe.
“Bespreek dit met Fransina en kom terug na my toe as jy gereed is.”
Hy swaai kort op sy hakke om en verdwyn weer in sy kantoor in met die deur wat hard agter hom toegaan.
(Lees finale episode HIER)