Sonsopkoms op ‘n koppie
deur Jan Pielewiet
Die eentonige piep-piep van my foon onderbreek my droom net toe ek op die punt is om punt nat te maak in ‘n lekker nat plekkie. Wanneer ek die horlosie dooddruk staan ek rustig op en rek rustig uit. My hand omvou my horing en ek wonder wat die dag inhou. Ek het beplan om vroeg oggend die koppie agter De Aar uit te klim en dan laatoggend ontbyt in die dorp te geniet. Die gastehuis waar ek tuisgaan is op die kant van die dorp en het ‘n hekkie in die heining wat toegang verleen tot die koppie wat agter die gastehuis uittoring.
Ek is hier op ‘n drie weke projek om ‘n nuwe kitskoswinkel oop te maak en ek bestuur die projek. My maatskappy reël alles van die begin tot die einde met sub-kontrakteurs wat die “shopfittting”, kooktoerusting, “displays”, toonbanke, IT, loodgieterwerk, elektrisiteit en wat nog alles geinstalleer moet word installeer om die winkel seepglad te laat loop. Ek is in die oggend heel eerste op die perseel om oop te sluit en saans verlaat ek heel laaste die winkel nadat ek toegesluit het.
Die gastehuis pak elke oggend vir my ontbyt in en as ek saans tuis kom wag daar ‘n bord kookkos vir my. Aangesien ons Sondae nie werk nie het ek darem een dag in die week wat ek kan weg vlug van die malle gejaag af. Ek is van kleins af nie ‘n laatslaper nie en het besluit om die koppie die Sondag oggend uit te klim. Die gastehuis pak vir my ‘n paar ligte eetgoedjies en so ietsie warm en koud vir die dors wat ek op die koppie kan geniet terwyl die son opkom.
Die vars Karoolug begroet my as ek vroegoggend nog in die donker die hekkie oopstoot en die voetpad volg tot bo-op die eerste plato. Dan moet ek in die vals skemer my eie pad vind tot heel bo. Wanneer ek na ‘n stewige klim uitasem op ‘n rots neersak steek die sonnetjie haar eerste strale net oor die horison.
Mooi.
Vreedsaam.
Oop.
Vry.
Onbeskryflike rustigheid spoel oor my.
Aangesien dit hoogsomer is, is die eerste strale reeds warm en saam met die vinnige klim is ek warm gesweet. Ek trek my t hemp uit en na nog ‘n rukkie se sit en bak besluit ek om sommer te “tan” terwyl ek kaalbas stap. Ek pak my klere in my rugsakkie en dan stap ek rustig al om die koppie se spits. Heeltemal alleen voel ek hoe die stilte rondom my besit neem van my.
By die volgende uitkykpunt kan ek die weermag se ammunisiestore in die verte sien. Die dorp is nou heeltemal buite sig wat my net meer die vryheid laat geniet.
Wanneer ek halfpad om die koppie is val die sonstrale van agter en ek kry ‘n plekke om bietjie te sit en ietsie te eet en drink. Die klip is hard en koud onder my boude en as ek vooroor buk om iets uit rugsak te haal trek my ballas saam as hulle die koelte voel opslaan uit die rots. Uit die rots waarop my huisie staan … soos ‘n wyse man sou gebou het.
Klaar geëet en ‘n ietsie gedrink staan ek op, rek lekker lank uit, gee my piel ‘n paar plukke tot hy punt in die wind staan en dan stap ek verder om die koppie na die punt waar ek opgeklim het. Teen die tyd is die son al heeltemal uit en begin sommer al geniepsig raak. Ek besluit om my bleek lyf om die volgende rots te beklee voor ek in sig van die dorp kom en ‘n laaste sluk water te neem voor ek die aftog terug gastehuis toe aanpak.
Nou wie die grootste geskrik het weet ek nie, maar toe ek om die bos stap val ek amper oor ‘n lyf wat met slegs ‘n deurtrekker aan lê en tan. Die vrou gryp haar top wat langs haar lê om haar tiete toe te maak en ek spartel om my rugsakkie wat agter is voor te kry sodat ek darem ook effens meer betaamlik kan wees.
Ek kyk op as die sakkie effens beskermend voor my is en wanneer ek sien dit is die meisie van die IT-maatskappy wat die kantoor se rekenaars, kamerastelsel en POS installeer is ek stomgeslaan, maar terselfdetyd wil ek uitbars van die lag. En dan wanneer sy glimlag en die dimpels verskyn in haar wange bars ek wel uit van die lag.
Ek en Katriena het al baie koppies koffie saam gedrink en heerlik saam gelag wanneer ons saans die updates vir die sagteware laat hardloop. Sy bly ook in ‘n gastehuis in die dorp en ek vermoed sy wou ook die oggendstilte geniet.
Nadat ons lagbui bedaar het wys sy dat ek langs haar moet kom sit. Sy het die perfekte keuse gedoen, want die son skyn vol op die kol waar sy gelê het, maar dit is half versteek tussen die bome wat slegs op hierdie kol effens hoër groei. Sy haal ‘n botteltjie koeldrank uit en dan trek sy so plat botteltjie uit.
“Te vroeg vir jou?” hoor ek haar stem van ver.
“Nee wat, gooi maar so floue, ek is af vandag,” antwoord ek haar. Ons sit en gesels so rukkie langs mekaar, ek met my rugsakkie oor my skoot en sy met haar t-shirt oor haar bors gedrapeer. Die bottel sterker koeldrank word gemeenskaplik tussen ons gedeel, sommer so uit die bottel tussen ons, Covid se moer.
Wanneer ek haar uitvra oor hoe sy dan so in die berg alleen sit met bitter min bedekking, gee sy so verleë laggie voor sy sê dat sy my sal antwoord as ek eerste vertel hoedat dit is dat ek so kaalgat deur die veld wandel.
Ek bieg toe maar teenoor haar dat ek ‘n closet nudis is en slegs kaalbas loop as ek heeltemal ontspanne en alleen in die natuur is.
“Jy is welkom om verder nudis te wees, ek gee glad nie om nie,” laat hoor Katriena van haar.
Dan wanneer ek my rugsakkie langs my neersit herhinner ek haar dat sy nou moet bieg, ek was heeltemal eerlik met haar.
Katriena bloos en dan sê sy dat sy al die laaste paar dae vreeslik jags is, maar die gastehuis waar sy bly het geen privaatheid nie en sy kan nogal lawaai as sy haar pieke bereik. Ek het haar betrap net voordat sy haar panty sou uittrek en haarself bevredig in die sonnentjie, en ja, sy geniet dit ook om kaal in die natuur te wees.
“Nou maar geniet jouself verder,” laat ek van my hoor, “net dalk join ek jou!”
Wanneer sy aarsel neem ek my meneer wat teen die tyd homself ten volle uitgestrek het in my vuis en begin stadig draad te trek terwl ek oor die vlaktes onder ons tuur. Ek maak ‘n punt daarvan om nie in Erika se rigting te kyk nie, maar na ‘n rukkie sien ek uit die hoek van my oog hoe sy haar hand onder haar broekie indruk en liggies haarself begin betas. Kort voor lank hoor ek ‘n diep kreun langs my en dan as ek my kop in Katriena se rigting draai sien ek hoe sy haar panty af pluk en dan haar poesie met mening aanval. Haar vingers van haar linkerhand sprei haar lippies oop en dan vlieg haar regterhand oor haar klit. Ek moet al my selfbeheersing bymekaar hou om nie sommer net daar te kom nie.
Gelukkig kan ek terughou deur my piel se kop hard vas te kryp en weg te kyk, maar dan hoor ek ‘n gil van lekkerkry hier langs my en as ek terug kyk sien ek hoe Katriena nou drie van haar vingers in haar koek opdruk. Haar heupe beur op teen haar hand en terwyl sy haarself verwoed vinger hoor ek een kreet na ‘n ander kreet uit haar keel ontsnap. Dan laat los sy ‘n lang gil terwyl sy haar klimaks uit ry. Ek spuit dieselfde tyd een na die ander lang sliert uit wat tussen my bene op die grond land. Dan laat ons gelyktydig ‘n sug los en as ons mekaar hoor sug bars ons uit van die lag.

Ek het ruk lank in Bloemfontein gewerk en ken De Aar van die kere wat ek daar moes gaan werk. Was mal oor hulle vriendelike inwoners.
Wonder of daai weermag depo nog daar is.
Skitterend– en eks nie ver van De Aar af nie…
jan, ek is al gewoond aan jou lekker skryf. Aangesien ek De Aar goed ken (ek’t familie daar) het ek die storie des te meer geniet!
So;n saam selfbrvrediging kan nogal ‘fun’ wees, ek het dit al ‘n paar keer saam met maats gedoen @!