Die Nerd

deur Jan Pielewiet

Ek was die nerd van die klas: Stil, skaam en teruggetrokke en het meestal gevoel ek was uitgesluit uit die geselskap. Die meeste mense van my ouderdom was vir my vervelig en kinderagtig. Ek was met my neus in die boeke of met my flikkerende rekenaarskerm baie gelukkig om op my eie te wees. Wanneer dit moet, gesels ek maklik met mense sonder om te veel van myself te verklap en tog alles van ander mense uit te vind en hulle te laat goed voel oor hulle self.

Sport het my glad nie geïnteresseer nie en ek moes meestal die telkaarte byhou by sportgeleenthede. Op skool, tot in Matriek, was ek maar die een wat altyd die span moes vol maak en laaste gekies is in die L.O. klas. Ek was glad nie die sportiewe tipe nie. ‘n Regte ou bleeksiel wat nie eens ‘n bal wat in sy hande gegooi is kon vang nie.

Dit is dalk die rede waarom Katrien my hart steel.

Sy is die vaal meisie met die kloosterkoekrokkie wat agter my in die ry staan wanneer ons inskryf vir ons eerste jaar in Potch. Sy is nie mooi gegrimeer nie. Sy het ‘n dik swartraambril op haar neus en haar hare is in ‘n bolla op haar kop vasgerol. Maar iets in haar maak my tong dom. Dalk sien ek iets van myself in haar. Ek is van gemiddelde gewig en lengte en sy is effens te maer en redelik lank. Die vormlose rokkie maak dat ‘n mens nie regtig haar kurwes kan sien nie.

Aangesien die ry maar stadig vorder, wissel ons so af en toe ‘n paar woorde, maar ek kan net nie lekker gesels nie. Op ‘n stadium vra Katrien of ek haar plek sal hou, sy wil gou ‘n draai gaan loop om haar neus te gaan poeier. Op slag wonder ek hoe sy lyk as sy op die toilet sit. Laat sak sy die rokkie af of lig sy dit van onder af op boontoe? Ek wonder hoe haar koekie oopmaak as sy haar goue straal vrylaat en oor hoe haar klitoris liggies gestreel word as sy haar blommetjie afvee. Dalk gebruik sy die geleentheid om sommer ‘n vinnige vryfie in te kry terwyl sy daar is. Teen die tyd druk my horing al ongemaklik teen my broek van al my perverse gedagtes en ek moet probeer om dit ongemerk na ‘n meer gemaklike posisie te skuif. Die ry vorder darem stadig en toe sy terugkom staan ek al ‘n paar meter nader aan die toonbank as waar sy my gelos het.

Karien glimlag skaam vir my en kom staan weer agter my in die ry. ‘n Sagte dankie word van agter in my oor gefluister terwyl haar hand myne’ n vinnige drukkie gee. “Plesier,” mompel ek terug en bloos tot agter my ore bloedrooi. Haar klokhelder laggie laat my nog rooier word.

‘n Rukkie later en na ons weer net n paar sinne gewissel het is dit my beurt om water te gaan afslaan. Ek vra haar of sy my plek sal hou, want ek moet ook my neus gaan poeier. Sy gee weer haar klokhelder laggie vir my simpel poging tot ‘n grappie.  “Met graagte,” antwoord sy. “Geniet dit en moet nie te lank vat nie!” Weer bloos ek bloedrooi vir haar suggestiewe aanmerking.

In die badkamer verhoed my horing my om te pie en besluit ek maar om eers my kom af te tap voor ek water kan afslaan. My voëlkop blink van die slym wat al uitloop en ek vou my vingers om my skag en begin stadig op en af speel. Met elke draaipunt bo laat glip ek my duim oor die kop en vryf die glibberige sousie oor die pers besnede kop. Slegs ’n paar vrywe en ek voel hoe my orgasme wil uitbars. Gedagtes aan Katrien wat dalk vroeër ook haar boontjie gekielie het maal deur my kop en ek kan in my verbeelding hoor hoe haar asem jaag as sy haar piek bereik. Ek pluk al hoe vinniger en dan breek die golwe van genot oor my. My kom spat teen die badkamerdeur en loop dan stadig af. Die laaste paar skote is minder kragtig en ek moet net keer dat dit nie teen my broek val nie. Hoe verduidelik ek dit aan ‘n wildvreemde girl wat met my kop  smokkel na slegs ‘n uur of twee en omtrent tien sinne.

Met my horing gesak kry ek ge-urineer en dan stap ek terug na die ry. Ek het intussen uitgevind haar van is Pienaar en sy kom van ‘n klein Vrystaatse dorpie waar haar ouers so entjie buite die dorp boer met skaap en bees. Ek sien ons is darem al redelik na aan die voorkant van die eerste toonbank, maar dit kan nog ‘n wyle neem om tot daar te vorder. Ek gaan staan weer voor Karien in die ry met my lyf na haar gedraai om dankie te sê dat sy my plek gehou het.

“Dit darem geniet?” vra Karien en die gedagte aan wat ek sopas gedoen het laat my bloedrooi bloos.

“Ja dankie,” kry ek darem uitgestotter. “Kan ek vir ons iets gaan kry om te drink?”  vra ek die eerste, beste ding waaraan ek kan dink sodat ek uit die situasie kan ontvlug.

“’n Vrugtesappie sal nou heerlik wees,”  antwoord sy. ”Maar gee eers jou selnommer vir ingeval ek voor is voordat jy terug is. Mens weet nooit hoe lank die ry in die Kaf is nie.”

Nadat ons nommers uitgeruil het vlug ek Kaf toe om vir ons elkeen ‘n koeldrank te kry en sommer my gedagtes in orde te kry. Ek dink aan alle moontlike opsies hoe ek weer kontak met Katrien kan maak na vandag, maar my kop is leeg aan idees en propvol onwelvoeglike idees van wat ek met Katrien wil doen as ek haar weer sien.

Op pad terug piep my selfoon en ek sien dit is Karien wat my waarsku dat sy amper voor is en dat ek sal moet opskud as ek nie my plek wil verloor nie. Ek draf die laaste paar treë en skuif die keer agter haar in met slegs twee persone tussen haar en die eerste toonbank. Ek gee haar koeldrankie vir haar en voel hoe die elektrisiteit tussen ons beweeg as ek aan haar hand raak. Wanneer sy haar identiteitsnommer gee besef ek dat ons twee slegs ‘n dag uitmekaar verjaar en ewe oud is. Stadig begin ‘n plan in my kop vorm, want ons verjaar oor minder as drie weke …