Ek, Anna, oor grotte

deur Geriatrix

(Taalversorging deur Lusman) 

Jy kan maar gaan kyk, die woord genotgrot kom nie in die HAT voor nie (altans nie die HAT wat ek, Anna, nog al die jare gebruik nie). Ek dink dit verskyn wel in die Woordeboek van die Afrikaanse Taal (WAT), waarskynlik met die etiket “vulgêr”.  Vulgêr se gat man; dit is een van die mees beskrywende woorde in Afrikaans! Die woord sê presies wat dit is, ‘n grot (of dan ‘n opening met ‘n ruimte daaragter) wat genot verskaf!

Omdat ek so lief is vir woorde en hoe mens hulle kan gebruik, soek ek altyd na nuwe woorde en veral hoe hulle in die omgangstaal gebruik word. Persoonlik ken ek die woord “genotgrot” al vir baie jare. En ek het ook baie gou uitgevind presies hoekom dit so genoem word. Die enigste probleem is dat mans dink die woord is vir húlle genot en plesier geskep. Hulle dink nooit aan die wese wat met hierdie wonderlike ding toegerus is nie!

Ek besluit hier waar ek nou op die ouetehuis se stoep sit en my lewensuitkyk en van my ervarings wil opteken, ek gáán die woord “genotgrot” in my storie gebruik. Want hoe anders gaan ek die ou mans, tog soms so onkundig, die detail en belangrikheid van daai plesierorgaan tussen ‘n vrou se bene aan die verstand bring? Die meeste het nie baie jare oor nie en waarom die pret wat van die vroue hier nog wil hê, soos ek, aan bande lê?

Ek begin tik op my skootrekenaar.

Meneer, het jy al mooi na die sogenaamde genotgrot gekyk?  Nou bedoel ek gekyk en nie sommer net betas nie (soos die Engelse sê gegrope nie)! Weet jy regtig waar die grot sit? Ja, oukei, die meeste van julle het naasteby ‘n idee, maar as ek so na julle beskrywings luister, is dit ook maar ‘n vae idee. Die meeste van julle kry die plek per ongeluk en nie omdat jy presies weet waar alles sit nie.

Hoe meer ek oor die grot dink, hoe meer besef ek dat ons vrouens baie gelukkiger is met ons genotgrotte as wat julle mans met julle voëls is. Dit is mos baie lekkerder om in ‘n sagte, warm tonnel in te gly as wat dit moet wees om sulke koue vingers om jou voël te slaan. En dan moet jy nog die ding natmaak ook, anders is die wrywing te veel. In die genotgrot is daar meer as genoeg lubrikasie.

Ek het die eerste keer regtig na my genotgrot gekyk toe ek so nege jaar oud was. Voor daardie tyd het ek al geweet van die dingetjie hier onder aan my lyf. En ek het ook geweet dat as ek piepie, die piepie ongeveer daar uitspuit. Ook dat seuns anders piepie as meisies omdat hulle die piepiepyp kan vashou en meisies nie.

Op my pa se boekrak het ek ‘n boek gekry waar ‘n vrou kaal op ‘n bed sit, met haar bene oop en ‘n spieël voor haar. Die boek het mooi beduie hoe sy moes kyk. Ek het toe my handspieël gevat en die instruksies gevolg.

Hier voor jou in die spieël, of dan voor jou gesig as jy ‘n man is wat vir die eerste keer regtig wil kyk hoe alles lyk, is daar twee dikkerige lippe. Dis amper soos by die mond, maar hierdie lippe is parallel met die bene en nie soos die mond s’n ewewydig met die vloer nie. Kyk mooi na hulle, die meeste kere is die een lip effens groter as die ander een. En partykeer lyk dit of daar nog ‘n stel lippe is wat wil uitloer. Hierdie tweede stel is gewoonlik bedek deur die buitenstes – die dikkes. Maar as jy die regte snare speel, maak die buitenste twee lippe oop. Die binneste paar begin dan vir jou loer. Nee, los! Jy kan nie sommer net die spul uitmekaar druk om te kyk wat aangaan nie! Jy moet hulle terg sodat hulle wil begin saamspeel – en hier is dit waar die meeste van julle mans te haastig raak.

Vat nou jou hand – enigeen is reg – en sit dit op die vrou se knie. Voel hoe sag die vleis is. Beweeg nou stadig met die oop hand teen die been op … stadig man, daar is baie tyd! Dit hang nou af met watter hand jy jou pad voel: gebruik die vingers om die bokant van die been te betas en laat die duim maar belangeloos af hang – hy sal netnou sy werk kry. Gaan nou stadig met die been langs – ja ek weet jy kan reeds die hitte voel soos jy nader kom, maar wees asseblief geduldig!  Dit is baie lekker as jy so halfpad op gegaan het en dan weer stadig terug na die beginpunt beweeg. So ‘n bietjie speel en dan weer stadig op beweeg, nie een keer nie, sommer ‘n hele paar keer! Ja man, dis hoe ons vrouens dit wil hê!

Na ‘n ruk gaan jou duim amper by die doelwit wees en jy sal sien dat die grot se opening amper wil oopmaak. Ek weet jou duim wil gaan kyk wat anderkant die opening lê, maar wag tog man. Dit is vir haar lekker. Maar alles is nog effens droog en as jy met geweld ingaan, gaan daardie grot se opening toeslaan. En jy gaan weer van vooraf moet begin. Ja, ou kêrel, ons vrouens wil hê jy moet jou tyd vat!

Gebruik jou duim om van die onderkant van die gleuf af boontoe te werk. Die kloof sal stadig oopgaan en jy sal  voel jy wil jou duim sommer al die pad indruk. Werk nog stadig heen en weer, op en af, tot jy net onder die bergie kom. Partykeer is dit ‘n moerse berg en ander kere is dit net so ‘n heuwel. Dis daar bo waar die kloof toemaak, man – nie te moeilik om te kry nie!

Hoe lank vat dit om tot hier te kom?  Laat ek nou eerlik wees, ek meet tyd in terme van glase wyn. So tot hier is dit omtrent een glas – of as jy regtig wil, twee glase.

As jy mooi kyk, sal jy ‘n dingetjie sien wat lyk of dit wil kleinkoppie trek. Is hy daar, of verbeel ek my? sal jy jouself afvra. Los nou maar eers daardie dingetjie – daai ou koppie sal netnou behoorlik uitkom en saamspeel.

Gebruik nou maar enige vingers wat wil en trek die buitekantste lippe so effens oop; die binneste lippe sal nou vir jou baie meer duidelik wees. Onthou, hulle het baie senuweepunte en geniet ‘n sagte aanraking – ja sag man!. As jy nou mooi kyk, sal jy die klein mannetjie in die boot sien en net onder hom die piepiegaatjie. Los dit maar uit, want net so ‘n klein entjie verder af is daar die opening van die genotgrot. Los eers die opening, my vriend. Beweeg so stadig oor dit. Moenie nou al probeer om uit te vind hoe diep die grot is nie. Glo my, die grot is groot genoeg. Beweeg stadig oor daai opening, verder op.

Ja, ek weet daar is ook ‘n ander pad na die genotgrot toe; van bo af ondertoe. Maar dit voel vir my verkeerd. Mens werk mos óp na ‘n hoogtepunt toe, en nie af nie.  As jy van bo af kom, moet jy in elk geval eers tot amper onder gaan en dan so al met die kloof se wand weer terug na die bopunt werk, Dis omdat die klein mannetjie in die boot redelik skaam is en nie sommer gou te voorskyn kom nie.

“Jy moenie vergeet van die klein mannetjie se hoedjie nie!” hoor ek hier langs my. Dis ou Johanna met die rolstoel wat oor my skouer sit en lees het. Vandat sy die iPad by haar kleindogter gekry het, het sy allerhande goed op die internet ontdek – en sy lees nou die stories en vertel vir al wat leef, beef en asemhaal van haar avonture.

Dié ou ding het nou heeltemal my gedagtes deurmekaar gemaak en ek kan nie weer die storielyn kry nie.

O ja, terug by ek en die spieël.

Teen dié tyd – op 9-jarige ouderdom – het ek al geweet dat dit nogal lekker is as ek my bene styf teen mekaar druk of teen die swaai se paal afgly. Dit is so ‘n ander gevoel van lekkerte as wat dit was om ‘n roomys te eet of so iets. Hoe meer ek met die handspieël en die boek geleer het, hoe lekkerder het dit geword. Ek was al redelik goed om plesier uit my grot te kry.

My pa was in die politiek en ons twee het so elke ses maande Kaap toe gegaan. Ek weet nie wat van my ma geword het nie. Of sy dood is en of hulle geskei het toe ek nog jonk was, dit weet ek nie. Maar ek het haar nooit geken nie.

Soos al die “belangrike manne” van sy tyd, het my pa ook ‘n snor gehad. Tot vandag toe nog gril ek as ek net aan daardie bos hare op sy lip dink.

Eendag, toe ek weer my grot ondersoek, sien ek dat daar hare op die punt onder my maag begin groei. Onmiddellik het ek aan die snor op my pa se lip gedink en my vervies; wat soek hierdie hare by mý grot!  Ek het dadelik ‘n skêr gegryp en dit afgesny – net om na ‘n paar dae weer die hare daar te kry. In die badkamer het ek my pa se skeermes gekry en van toe af elke dag, tot vandag toe nog, daardie hare afgeskeer.

Seker omdat ek en my pa nie baie goed reggekom het nie en dalk ook oor hy byna nooit by die huis was nie, het ek begin om my broekie nat te maak. Dan sukkel ek met die nat ding aan my lyf. Eendag het ek besluit om dan maar liewer nie ‘n pêntie aan te trek nie. Dit sou my dan nie meer pla as ek nie kan hou nie. Sommer gou het ek ook uitgevind dat dit nou nog makliker is om by my grot uit te kom.

Met my vingers het ek die diepte van die grot probeer bepaal en gou uitgevind dat daar iets voor die ingang was wat my so ‘n bietjie teruggehou het. My pinkie kon inkom, maar nie die res nie. So met die tyd kon van die ander vingers ook verby gaan, tot ek tot in die grot se gang kon voel. Daar was so iets wat soos ‘n klein mondjie gevoel het, maar ek kon nie tot daar sien nie.

Later het ek groter goed as my vinger gebruik; eers ‘n kers en toe later ‘n komkommer wat ek in die kombuis gekry het. Eers stadig het ek die voorwerp heen en weer gewerk, maar toe kom ek agter dat as mens die ritme verander jy ook die lekkerte kon verander. Teen die tyd dat my lyf nie meer voor so regaf was nie en my borste begin vorm het, het die lekkerte verander. Dit was nie meer die lekker gevoel net by die genotgrot nie. Dit was oor my hele lyf, amper soos ‘n Hoëveldse donderstorm wat opbou en opbou en dan meteens met ‘n knal losbreek en alles probeer vernietig.

Tot op daardie stadium het ek nog nie iets anders as my vingers, die kers of die komkommer in my genotgrot gehad nie.

By die parlementêre dorp waar ons gewoon het, was daar ‘n seun so drie huise van ons af – ek het van hom geweet, maar dit is al.

Net skuins oorkant ons huis was daar ‘n parkie. Toe ek een middag na skool op die swaai ry, stap die seun verby en groet. Ek waai toe maar en soos mens maar is, besluit ek om van die swaai af te spring. Hierdie keer het ek my misgis en toe ek op die grond land, is ek gat oor kop grond toe, op die gras. My rok is oor my kop en daar sit ek sonder my pêntie, my genotgrot oop en bloot vir die jong lat om te sien. Omdat ek seergekry het, bly ek toe maar so sit. Hy kom nader om my hand te vat om my op te tel. Soos hy nader kom, sien ek hoe sy broek so ‘n punt maak. Hy kyk so intens na die skouspel voor hom dat hy skoon my hand misvat! Terwyl hy probeer om my op te help, maak ek my bene oper om te op kom. Hoe oper my bene gaan, hoe groter word die tent aan sy broek.

Dit is toe dat ek agterkom dat my genotgrot nie net vir mý lekker daar onder is nie, maar dat dit ook vir mans en seuns laat lekker kry. Nee, hy het nie sy paal in my genotgrot gedruk nie. Hy het hard probeer, maar die naaste wat hy daaraan gekom het, was om aan my pram te vat. Dit is ook lekker, veral as die ou sy een hand op die pram sit en die ander een gebruik om die genotgrot te ondersoek!

Teen die tyd het ek baie goed geweet dat die genotgrot mýne is en dat ek dit tot my voordeel kan gebruik. So, al die jong manne van die omgewing het hulle bes probeer om hulle genot by my te smaak. Almal van hulle het gehelp om die plesierspiere met hulle hande, lippe en tande in en om die genotgrot te ontwikkel. Maar nie een het sy voël ingedruk gekry nie. Die plesier van die grot se kant af was myne en myne alleen.

Op skool was ek nie die beste student nie. Ek het wel, behalwe Afrikaans en Engels, ook nog Duits en Frans gehad. Ek was baie goed ook, maar ongelukkig het ek nie die ander vakke geslaag wat nodig was om my ‘n Standerd 10-sertifikaat te laat kry nie. Ek het toe by ‘n bekende Afrikaanse koerant gaan werk, nie as ‘n verslaggewer of so iets nie, maar as ‘n algemene kantoormeisie (so dit gaan nie help as  jy my naam daar probeer naspoor nie). Teen dié tyd het ek nog steeds nie iets anders as die gewone in my genotgrot gehad nie.

Die koerantmanne was briljant met woorde en ons het baie goed klaargekom. Hulle het ook soos skoorstene gerook en daar het ek geleer rook. O ja, hulle het net so hard gedrink. En omdat hulle sulke goeie leermeesters was en wyn in die Kaap nogal volop was, kon ek gou my man saam met hulle staan. Onvermydelik het hulle agtergekom dat ek nie ‘n onderbroekie dra nie. Van hulle het my in die klein kantoortjie gevry. Daar het ek geleer hoe om regtig te vry en ook hoe om seker te maak dat hulle broeke so met ‘n punt staan!

Een aand het ons nogal baie gedrink. Toe onthou een ou dat daar nog werk aan die koerant gedoen moet word. Ek is saam en gou was die joppie gedoen. Hy begin toe praat en vra my of dit waar is dat ek nie ‘n broek onder my rok dra nie. Natuurlik moes ek toe wys!

Die volgende oomblik het hy my plat op my rug op die tafel. Met die ander hand pluk hy sy broek uit. Hier voor my staan toe ‘n moerse horing. Voor ek my kon keer, was die ding al die pad in my genotgrot in. Die gevoel was anders as met ‘n vinger, ‘n kers, of selfs ‘n komkommer. Sy voël was rond, maar ook nie heeltemal rond nie. En sy kop was groter as die lyf, so dit het ander gevoelens in my grot wakker gemaak. Terwyl hy so pomp, voel ek hoe my grot al hoe natter word – nog baie meer as met ‘n vinger! Hel, ek het goed geweet hoe dit voel om te kom, maar daardie keer was dit heeltemal anders. Ek het so gegil dat die setters op die vloer dit gehoor het. Ek dink van hulle het kom kyk, maar ek is nie seker nie.

Na daardie eerste spyker was daar geen keer aan my nie. My lewe het bestaan uit rook (ja, later dagga ook), drink (asof die KWV se kelder kan leegloop) en spyker; mans meestal, maar ook vrouens. Weet jy, ‘n vrou weet mos hoe die goed inmekaarsteek, so sy weet ook hoe om ‘n ander vrou behoorlik te vry. Die meeste mans wil net instamp en laat wiel.

Die koerant het verstaan dat ek met woorde kan werk en het my partykeer na plekke gestuur waar ander woordmense ook is. Dit is hier waar ek vir Geriatrix raakgeloop het. Hy was baie goed met woorde, maar nog beter met spyker. Teen dié tyd het ek gedink ek weet baie, maar hy het my nog meer goed geleer – soos die kom-nader-beweging in my genotgrot met die middelvinger.

So ver ek kan onthou, was hy getroud. Maar hy het altyd alleen Kaap toe gekom en dan het ons elke moontlike geleentheid gebruik om ons passtukke by mekaar te laat inpas. Kyk, hy het nou wragtag ‘n groot voël gehad en ek het dit baie geniet.

Maar eenkeer (ek dink ons was al twee op ons derde bottel rooi wyn) het hy daardie stomp sonder om my op te werk van onder af in my ingedruk – amper tot in my keelgat!  Net daar vervies ek my. Ek spring af, trek my rok oor my lyf en stap by die deur uit. Weet jy, ek het hom nooit weer gesien nie.

Wag, eintlik is dit nie korrek dat ek hom nooit weer gesien het nie. So ‘n week of twee gelede het Johanna van die rolstoel my haar iPad geleen waarop ‘n storie, “Digter en boer”, was. Ek het die storie gelees en ook die musiek gespeel. Dit het my so jags gemaak dat ek weer met my vingers in my genotgrot in is … en toe gekom het soos ek lank laas gekom het.

Net daarna het die nagsuster my vertel van ‘n ou omie hier langsaan wat ook na die musiek geluister het en draad getrek het. Toe hy kom – dit was glo net ‘n paar druppels – het hy styf geskop en is net daar dood. Ek het gaan kyk. Ek kon nie sy gesig herken nie, maar toe ek daardie voël sien, het ek geweet wie dit was.

Ek en Johanna het toe darem sy begrafnis in die eetsaal bygewoon. Ten minste het hy van genotgrotte en van die plesier wat vroue van hulle kry geweet … ook myne.