Die Prys van Vyheid (9)

Hoe lank gaan ek lees: 9 minute

deur Annelise

(Lees episode 7 HIER)

Episode 8 is in Kombiekiehier Vreesloos gepubliseer omdat dit ‘n meer Vreeslose episode is. In daardie episode is Lilly ontvoer na ‘n jagplaas toe waar sy gedwing is om allerhande goed te doen. Hierdie episode gaan direk aan na waar die dade op die jagplaas beskryf is.

***

Ek lê op ‘n bed. Enkelbed? Die mure van die vertrek waarin ek le is vuil, maar dis wit en gepleister. Bo my teen ‘n rietplafon draai ‘n dakwaaier stadig. Die deur van die kamer is toe. Langs my bed op die grond staan my rugsak. 

 

Iemand praat, dink ek. Miskien meer as een mens. Ek kan nie mooi hoor nie. My ore suis of klop of skree. Daar was skote en ontploffings in die nag by die jaglodge en nou is ek in hierdie kamer. Waar is ek, wanneer is ek, wat is ek? Ek vra, maar weet nie of ek dit regtig hardop vra of net dink nie. ‘n Man hou ‘n glas water voor my mond, laat dit stadig by my droee mond inloop. Wanneer ek begin hoes loop die water nog ‘n rukkie teen my mond en nek af voor hy die glas wegvat. Ek wil dit afvee, maar my hande wil nie beweeg nie. 

Stukke woorde filter deur die suising in my ore, die grys in my kop. Pyn in my lyf. Ek wil my lyf beweeg, maar dit wil nie na my brein luister nie. Veilig … polisie klopjag … human trafficking … . jy is veilig, rus … dwelms … ontrekking. Nandi? Wie is Nandi? Nee, ek weet nie, mense is dood. Jy is hier na die sendingstasie gebring omdat jy … wit is. Dis nie meer somer nie, dis sweet van die dwelms. Wag, ek vee dit af, sjuut meisie, ek is hier. Ek droom, ek skree, en niemand hoor nie alleen in die wit kamer met die lig aan, maar die deur altyd, altyd toe. 

Stadige begin die grys lig, klein rukkies op ‘n slag. Stukkies sonskyn deur die newels skyn soos ‘n spotlight op my bed en laat my al meer voel en weet van wat om my aangaan

Hande oor my lyf, in my lyf, besig met my lyf. Aanhoudend. Iemand se asem jaag, iemand kreun. Soms ek soms die man wat met my praat. Hoekom kan ek nie beweeg nie? Is ek siek? Is ek dood? Gaan ek dood? 

Hy praat nou hard, dringend. ‘n Vreemdeling tussen my bene, glimlaggend … opgewonde? . Iets streel my bo-bene oop, oper, ferm, maar sag, dis reg hou dit so. Trek op jou kniee. Mooi so meisie. Oper. Laat ek sien. Vingers lig soos ‘n spook lig en lig en my maag kramp, ek skree, ruk, my hande wil nie bo my kop loskom nie. Sjuut, dis die drugs en min kos en die kos nou … lig jou boude .. iets hard skuif onder my boude in, dis hoog in die lug en die son skyn deur die mis wanneer nog ‘n kramp deur my maag trek. Hou stil, ja net so. Kyk bietjie vir my. Lig jou kop. Net so flits flits sonlig ligkol spotlight waar lig nie moet skyn nie. Druk meisie, druk, gee  my alles, alles van jou soos ek reeds alles van jou kan sien. Ek kan nie keer nie, ek druk, maar iets druk van buite af terwyl iets van binne af druk. Die pyn ruk die sluier weg en ek sien ek le wydsbeen, boude gelig, oop kaal wyd, vas, met sy vingers wat agter in my indruk en ek gil, maar hy se sjuut meisie ek help jou en hy grawe met vingers soos hake die bruin stink uit my uit en nog en nog en ek hoor die asem wat jaag is syne en kreun is syne. Sy kop sak agteroor en warm tref my bo-bene en orals en hy glimlag wanneer hy my holletjie skoonvee en salf buite binne en hy se vir my se dankie en ek se dankie en dan genadiglik word die grys swart, want my nagmerries is beter as wat in my bed gebeur.

Langs my bed is ‘n stoel en op die stoel sit ‘n man wat seker so iewers naby veertig is. Hy leun besorg vorentoe. Sy oe is sag, hy glimlag vriendelik. Hy het ‘n blou oopknoop blokkieshemp aan wat tot bo toegeknoop is. Sy bene tussen sy kortbroek en stewels is bruingebrand. 

Elke dag beter, elke dag beter, se hy en dan rol hy my op my maag om – my arms tol tol aan toue bo my kop, dit skuur my polse, maar trek nie styf nie en nou smeer hy my rug dis sag en koel en oor my boude en af met my bene en ek sak weg en die slaap en wakker is albei ewe vriendelik

Goud spoel deur my poesie en vloei dan oor my holletjie af na die matras en dam daar op en ek kreun, maar dis van lekker en dit klink soos die man se kreune. My bene is wyd wyd oop vir Gideon, want ek is lief vir hom en vir almal wat my Kaap toe vat en ja ja dis lekker daar binne en oop oop hoer ja ja

Koel water, koel lap, koel handpalms. 

Wat is jou naam? Waar kom jy vandaan? 

Ek antwoord nie, want ek weet nie nou wat die antwoord is nie. Die dakwaaier draai en draai af al laer dit sak af af oor my dit begin my opkerf my neus my tiete in my lyf in ek gil en hoor die deur oopgaan en toe gaan en ek kan steeds nie beweeg nie, maar die lap oor my lyf en hande op my voorkop is koel en die stem so sag soos arms soos liefde en sorg. 

Die deur gaan oop en toe en ek sluk aan die kos wat versigtig vir my gevoer word. Ontwater … uitgehonger … uitgeteer … weke, weke by daardie nes van onheil, wat het hulle aan jou gedoen? Wie is jy? Jy moet praat, ek wil help …

Dis die kos wat jou maag laat pyn, wag ek help jou, die bedpan is hard en hoog dit lig my boude en die vreemdeling wat tussen my oop bene sit kyk en kyk elke keer wanneer ek moet piepie en wanneer ek poef en dis oop en onprivaat en nie reg nie, maar ek kan nie my arms beweeg nie en hy se as ek nie my bene oophou soos ek nog altyd het nie, gaan hy dit ook moet vasmaak en hy is goed vir my, sorg, maak my gesond. Ek is dankbaar – hy se ek moet wees. Selfs en veral wanneer hy my bene so oplig dat hy kan kyk, kyk na hoe die vieslik stink vuil uit my peul twee keer per dag. .  ek se dankie soos hy my geleer het.

Klam lyf op klam lakens, toe deur, die mis lig en lig my lyf ruk nie meer nie my hande krap nie meer nie ek kreun nie meer van pyn nie, maar my polse is vas. Oop deur, toe deur gebruik die bedpan jy is nog nie sterk genog nie, ek sal skoonmaak, ek streel jou gesond jou borste poes hol is nou weer gesond dis my toedoen, my aandag, dis reg rustig rustig more is nog ‘n dag ek sorg vir jou jy is amper beter. Dis n plesier, regtig. 

Sy naam is Johan, maar hy wil he ek moet hom dominee noem, want hy is amper ene. Nog net ‘n rukkie studeer, maar hy het laat begin, was eers army toe. Hy is amper alleen hier by die sendingstasie. 

Wat is jou naam, meisie? 

Lilly, dominee. 

Ek was so bekommerd oor jou, Lilly. Niemand in die raid het geweet waar jy vandaan kom nie toe laai hulle jou hier af vir eers. Jy was so … siek… stukkend … gebruik en die dwelms …

Ek onthou die inspuitings – eers op die lorrie, toe op die bakkie, toe in die hut wat ek met Nandi gedeel het. Na die vertoning elke aand, ons belonings, beter as kos en water. Die diep soete droomlose slaap verlossing. 

Hoe lank? vra ek.

Ons weet nie – dalk sal jy kan uitwerk? Dis nou Junie. 

Junie? Waar is die somer heen? Waar is weke? Weke. Maande? Tyd beteken niks. Hoe lank is ek hier? 

So week of twee miskien drie. Hy kyk weg. Weer terug. Jy moes skoon word, gesond word eers, voordat .. 

Maak my los, asseblief? 

Nee nog nie, jy is swak, jy gaan van die bed afval. Jy kry nog nagmerries en ek is bang jy maak jouself seer. 

Ek ruk aan die bande om my polse wat bo my kop aan die bed vasgemaak is. 

Moenie nou moeilik wees nie. Het ek nie mooi vir jou gesorg nie? 

Ja…

Kom, rustig. Sjuut. 

Sy vingers streel oor my bolyf en dan af teen my been. Ek lig my kop. Ek het niks aan nie. 

Asseblief, smeek ek. Ek wil huis toe gaan. 

Sy stem is vertroosternd terwyl hy nou sy hande nat maak in die skottel wat op die stoel staan. Hy smeer dit seep. 

Huis toe ? Waar is jou huis, Lilly-meisie? Is daar mense wat jou soek? Vertel my, se hy terwyl sy hande oor my lyf beweeg. Ons moet vir hulle laat weet jy is ok, ne? 

Ek wil nie he hy moet my was nie, ek wil nie hier wees nie, ek ruk weer aan die bande. 

Sies, meisie, dis bietjie ondankbaar, weet jy? Moet ek jou vertel wat ek alles vir jou gedoen het? Hoe ek jou versorg het? 

Hy vryf oor my borste. 

Daar is nie meer blou kolle op jou tiete nie. Selfs jou tepels wat gelyk het of iemand dit gebyt het, is heel. Sy seephande skep my borste bymekaar sodat sy duime oor my tepels kan vee. Kyk, hulle is vlekkeloos, perfek. Sy asem word vinniger.

Miskien moet jy eerder dankie se as om te kla oor jou hande wat vir jou eie beskerming vas is. 

Ek voel sleg – op twee maniere. 

Dankie dominee. 

Dis reg so meisie. Dit is my plig. 

Hy vee oor my maag met sy een hand … af af af … tussen my bene in. 

Skuif bietjie oop meisie, soos ek jou geleer het toe ek jou moes help. Kom! kom! kom!

Ek skrik vir sy skielike skree. Ek wil huil, maar hoekom? Hy se dan hy het my heel gemaak. Ek voel … ondankbaar … onseker .. versorg maar ook, iets anders  …

Sy seep hand gly oor my poeslippies wat glad is na weke en weke, se dankie meisie en tussen my lippies in, oor my klittie…

Hier was jy so stukkend, so rou, sere, eers skoon skoon was en dan saggies afdroog en dan salf en room so het dit gesond geword .. elke dag bietjie meer ….  Sy hand gly verder af na die matras toe sy vinger oor my holletjie glad van die seep saggies saggies liefdevolle versorging …

Jy was geskeur. Dit klink of hy nou meer sukkel om te praat. Kortasem. Jou anus, bloed elke keer as jou maag werk elke keer as ek jou was … daar .. die plek waar niemand moet wees nie maar hoeveel was wel daar … ons sal nie weet nie, ne? Of weet jy meisie? Hy druk sy seepvinger in my holletjie in, net so entjie .. ek kry so skaam ek word warm oor my gesig.

Dis n ondankbare taak wat ek verrig het – dis nie lekker om hier te vat nie, jy kan dink en ook so binne jou te versorg en te was en salf ‘ n paar keer per dag aan en in jou poesie jou anus jou tepels tot jy sag en perfek is perfek, geen skeurtjie, perfekte ligbruin rosyntjie. 

Ek verstaan … ek is weer heel, oor hom.

Hy streel oor my holletjie en ek wil wegkom van daardie vinger, ondankbare ek na al sy versorging en ek knyp my holletjie en hy glimlag wanneer hy dit sien en vra “ onthou jy ons speletjie? Ek het gedink jy sal nie onthou nie oor die dwelms nog sterk was. Die speletjie het jou anussie weer mooi sterk gemaak en toe getrek. Ai, meisie, en toe sukkel jy so met jou derms toe jou lyf weer begin werk. Ondankbare taak, maar wie ander was daar om jou te help druk, bietjie met ‘n vinger die vuil te help uitkom? Dit is maar moeilik so op mens se rug, maar ek het gedink dis beter as jy le. Jou darem om gedraai en gesorg dat jy nie bedsere kry nie. 

Om en om aan die tou aan my arms tol soos ‘n vark op n spit. Is ek n vark. Varke is vuil hy maak my weerl skoon. Ek is dankbaar. 

.Sy seepvinger beweeg nou weer op tussen my bene. Die seep word al droeer, taaier. 

Kom ons kyk of jy ons ander speletjie ook onthou. Hy vryf nou oor my klittie. Hy maak sirkelbewegings en dan heen en weer. Ek wil my bene toeknypm maar is dit ongeskik teenoor my weldoener? 

Onthou jy hierdie speletjie, Lilly? Jy hou baie van hierdie ene. Eers die seep mooi insmeer …. Hy vat sy vinger weg, spoel ‘n waslap uit wat in die bak le en droog dit uit. Dan die seep mooi afvee…. Hy druk die growwe waslap teen my klittie en vee met lang hale daaroor. Tussen-in blaas hy op my klittie voor hy weer met die waslap daaroor streel. 

Kom my meisie, moenie nou skaam wees noudat die dwelms nie meer jou inhibisies wegvat nie. Ek is jou verpleer, jou versorger. Ek help jou kak. Daar is geen skaamte tussen ons nie? 

Ek wil nie, maar kan nie myself help nie. Eers die glade seep en dan die growwe waslap. My heupe begin beweeg asof hulle nie deel van my wil is nie. Ek kreun, want dit word lekker en hoor hom dit eggo. Ek begin weer huil van die skaam – wat moet hy nie van my dink nie? Wat dink ek nie van myself nie? 

Een van sy ander hand se vingers gly seperig in my koekie in. Dit krul in my en druk druk terwyl die waslap oor my klit skuur. 

“Ons moes darem toets of jy nog kan lekker kry en of jou klit nog werk, ne meisie? Dit is deel van jou gesondword. Kom, kom kom vir my.” 

Ek kerm, want ek wil nie, maar my lyf is ‘n slegte ding wat slegte dinge gedoen het en steeds wil doen. My heupe lig op om sy vingers dieper in my in te druk en my bene begin bewe. Ek wil nie ek wil nie en wil nie, maar dan skree ek wannneer die lekker deur my lyf trek. Ek sien Frans se kop tussen my bene terwyl ek op die plaashuis se kombuistafel le en ek verdrink weer in Gideon se stroop en dan word my lyf stil. 

Ek wens my hande was los dat ek my gesig daarin kon wegsteek. 

Johan, dominee, vee nou salf in en oor my poeslippies en holletjie en dan binne waar hy dit ook gesond gemaak het en ek draai net my kop eenkant toe en kyk vir die toe deur, want ek wil doodgaan van skaamte terwyl ek hoor hoe hy al vinniger asem haal en vinniger en dan kreun en dan word sy salf deel van die salf en hoeveel daarvan is in my lyf ingesmeer?. 

Toenou, toemaar, meisie, moenie huil nie. Hy draai my gesig vorentoe en vee dit met die waslap af. Ek versorg jou met liefde. Dis waarom ek juis nou hier moes wees – dis so bedoel. 

Se dankie. 

Dankie dominee. Ek onthou dit staan in my boekie: Se dankie vir die mans …